Peking(Beijing huanying ni), 'Peking verwelkomt u': in augustus vorig jaar verwelkomde China met deze zin de wereld voor de Olympische Spelen.
Omdat mijn mama&Dirk en Johan&Mia op 3 maart landden in de nieuwe luchthaven van Peking, was dat voor mij nog eens een gelegenheid om naar de hoofdstad af te zakken. Eenmaal herenigd met de 'backpackers', trokken we via het plein van de Hemelse Vrede richting verboden stad, een van China's topbezienswaardigheden. Het plein zelf konden we helaas niet op omwille van het Nationaal Volkscongres. We brachtten nog een kort bezoek aan Jingshan, een heuvel van waarop je een mooi zicht hebt op de stad (jammer genoeg geldt dit slechts als de zon schijnt), en nadien genoten we in de warme zetels van het hostel nog van het samenzijn.
Een fietstocht nam het grootste deel van onze tweede dag in Peking in beslag. De zon liet zich niet zien en het was behoorlijk koud. Na het kopen van onze treinbiljetten in het mooie weststation van Peking, reden we richting Klokken- en Trommeltoren.
Dag 3: wat zou een bezoek aan China zijn, zonder de beklimming van de Chinese Muur. Met metro, bus en taxi duurde het meer dan 2u alvorens we in Simatai aan de beklimming konden beginnen. Het wandelen op de muur onder een stralende zon was gewoonweg schitterend. De sneeuw die de nacht voordien was gevallen zorgde voor een poetisch sfeertje, maar maakte het klimmen niet altijd even gemakkelijk.
Wat onze laatste dag in Peking had moeten worden (zie verder) begon met een kort bezoek aan de tempel van de hemel waar een heleboel Chinezen aan het dansen waren. De dames wilden nog wat parels kopen dus gingen we vervolgens naar de parelmarkt alwaar ik mijn beste Chinees bovenhaalde om te onderhandelen over de prijs. Met de metro gingen we dan naar het Olympisch dorp. Het hele complex met het vogelnest en de watercube waren nog indrukwekkender dan ik had gedacht. Omdat onze tijd beperkt was, gingen we al snel verder naar het zomerpaleis waar we nog een uurtje de tijd hadden voor een vluchtige blik op de marmeren boot en het Kunmingmeer, veel te kort natuurlijk! Met bus en metro naar het hostel, vliegensvlug de bagage opgehaald en met zijn vijven in een taxi gesprongen om naar het station te rijden, maar wat in CQ wel lukt, lukt daarom niet in Peking en na een tevergeefse Chinese colere van mij, moesten Dirk en Johan overstappen in een andere taxi. Heel die scene had ons kostbare minuten doen verliezen en in het weststation stelden we vast dat onze trein drie minuten voordien was vertrokken. Pech!
Extra dagje Peking, maar niet getreurd. We verkenden eerst de hutongs, de traditionele wijken van de stad. Velen werden gesloopt in aanloop naar de Spelen. Jammer, want het is er aangenaam wandelen en je kan er even ontsnappen aan de drukte van de stad. Nadien gingen we nog eens naar de 天安门 (Tian'anmen), 'de poort van de Hemelse Vrede'. Vanop dit bouwwerkje riep Mao in 1949 de Volksrepubliek China uit. Deze keer trokken we op tijd richting station alwaar we de nachttrein (softsleepers) namen naar Pingyao.
PingyaoDit kleine dorpje dat volledig ommuurd is, dateert uit de Mingdynastie (1362-1644 n.Chr.). Het was er bijzonder aangenaam wandelen, maar uiteindelijk waren we blij dat we nog een dag extra in Peking hadden, want na een dag heb je wel alle souvenirwinkeltjes, restaurants, guesthouses en andere bezienswaardigheden gezien. 's Avonds namen we opnieuw de trein (hardsleepers deze keer) naar Xi'an.
Xi'anDe stad van het terracottaleger. De aarden mannetjes stonden in een enorme afgedekte ruimte die me wat deed denken aan de stationshal van Paris Nord. Nog steeds graven ze mannetjes op. Toch was ik niet echt overdonderd door deze site die op de Unescolijst staat. Weinig informatie in het Engels, te weinig mannetjes naar mijn zin, opdringerige mensen die je vanalles proberen aansmeren,... 's Avonds spraken we af met Kitty, ex-klasgenote van Gent die nu hier Chinees studeert. We nuttigden ons avondmaal in de moslimwijk in de buurt van de prachtig verlichte Klokken- en Trommeltoren.
De volgende dag brachtten we nog wat tijd door in het park aan de Big Goose Pagoda alvorens om 15u door te reizen naar Chongqing (opnieuw softsleepers, want de hardsleepers waren de backpackers niet echt bevallen).
ChongqingHoewel CQ niet echt veel te bieden heeft voor toeristen, probeerde ik mijn gasten toch de beste plekjes te laten zien. Ciqikou, de oude stad stond hierbij als eerste op het programma. Ook het centrale district waar beide rivieren samenkomen achtte ik een bezoekje waard, maar het beste van Chongqing stond vorig weekend op het programma: een tweedaags bezoek aan Wulong. Daar konden we even ontsnappen aan de drukte van de stad, genieten van de stilte en de sterren op Fairy Maiden Mountain en prachtig wandelen in het nationale geopark van de drie bruggen. Maandagmiddag vertrokken de backpackers richting Shanghai en namen we afscheid. Ik hou van hieruit wel een oogje in het zeil!
