Merry Chrismas

bovenstaande kaart geeft de plaatsen weer waar ik in december ben geweest
(nuttige tip van nonkel Niko!)

Jiuzhaigou, half bevroren waterval

Jzg: 1 van de meren

Jzg

Jzg: helder water

Songpan: het witte tipje is Xuebaoding

Sp: het hoogste punt waar wij zijn geweest

Sp: op de paarden

Sp: nabij een Tibetaans dorp

CQ: in een klein (bus)stationnetje

Wenchuan: epicentrum van de aardbeving

Wc: de barakken waar de mensen voorlopig in leven

Wc

Dag allemaal,

December zit er bijna op en we gaan alweer een nieuw jaar tegemoet. Wat is er allemaal gebeurd? ik heb weer eens wat anders van China gezien na twee totaal verschillende trips.

De eerste trip was een week naar Songpan en Jiuzhaigou, begin december.

Het bemachtigen van de tickets was een hele opgave omdat een hele massa Chinezen zich 'ellebogend' een weg door diezelfde massa probeerde te banen. Na wat oponthoud het eerste halfuur omdat de bus constant stilviel, kwamen we uiteindelijk 4 uur na ons vertrek in Chongqing aan in Chengdu, provinciehoofdstad van Sichuan. Daar brachten we (Alex Parisien, Daniella Oostenrijkse, Corinna Zwitserse en mezelf) in een aangenaam hostel de nacht door. Klaas is pas aangekomen de volgende ochtend na een hele nacht taxi, bus,... Veel tijd om te rusten voor hem was er op de bus naar Songpan, een rit van 10 uur door onder meer Wenchuan, het epicentrum van de aardbeving in mei. Nog altijd zijn de gevolgen van deze natuurramp bijzonder zichtbaar. Hele partijen aarde en rotsen zijn van de bergflanken naar beneden gekomen, de mensen leven tijdelijk in barakken terwijl de huizen door man en vrouw, groot en klein worden heropgebouwd.

松潘 (Songpan) zelf is een kleine stad met in het centrum de oude stad vol winkels en restaurants om de toenemende toeristenstroom op te vangen. De dag na aankomst vertrokken we voor een schitterende driedaagse te paard. Een van de mooiste dingen die ik tot nu toe ooit heb gedaan. De landschappen (bergen, half bevroren rivieren, wouden in de mist,...), de paarden, de atmosfeer. Een tibetaans huis ergens halverwege Songpan en 'Xuebaoding', een bergtop van 5588m, was onze uitvalsbasis voor de rit naar de berg. Helaas raakten we niet hoger dan 4500m omdat de paden in de winter nogal gevaarlijk kunnen zijn. Het huis was bijzonder gezellig, maar 's nachts ijskoud! Geen elektrisch deken, geen centrale verwarming, geen vuur in de slaapkamer, maar wel een temperatuur van zo'n -5 graden. Met al onze kleren aan en onder een hele hoop dekens hadden we het nog steeds koud. Omdat niemand echt kon slapen, waren we om 5u 's ochtends al aan het babbelen en lachen.

Na drie dagen te paard, gingen Alex en Daniella terug richting Chongqing. Corinna, Klaas en ik gingen verder noordwaarts naar 九寨沟 (Jiuzhaigou), 'vallei met negen (Tibetaanse) dorpen', een schitterend beschermd natuurreservaat (staat op Unescolijst). Jiuzhaigou is een vallei in de vorm van de letter 'Y' met schitterende meren (zo'n helder water heb ik nog nergens anders gezien), heuvels waarin zich naar verluidt nog enkele panda's schuil houden, maar dat is waarschijnlijk gewoon een truc om meer volk te lokken. Omdat het laagseizoen al van start was gegaan, waren er helaas een heleboel 'trails', wandelpaden in de natuur, gesloten en dus waren we genoodzaakt de weg te volgen waar ook de toeristenbusjes af en aan reden. Twee dagen hebben we er doorgebracht en als souvenir hebben we een minidenneboom uit het park gesmokkeld in de mouw van Corinna's jas, onze eigen kerstboom in Chongqing!

凤凰 (Fenghuang), 'phoenix', was een idee van Alex, de Parisien. Ikzelf had nog nooit van de stad gehoord en wilde eigenlijk liever naar Chengdu, maar omdat Alex in januari al terug naar Parijs gaat en er voor Chengdu dus nog tijd genoeg is, besliste ik toch mee te gaan samen met de vaste bende, zo'n 15 mensen in totaal. Alex had alles georganiseerd (vervoer, gids, hotel, eten,... voor een prijs van 68 euro) Fenghuang is een klein historisch stadje, best gezellig, maar ik had het gevoel dat het een groot toneel was. In veel van de traditionele huisjes waren toeristenwinkels gevestigd, er stonden veel standjes waar je snacks kon kopen en de mensen die hun kleren op traditionele wijze in de rivier wassen doen dit waarschijnlijk iedere dag voor de toeristen terwijl ze thuis allemaal een wasmachine hebben. Desondanks heb ik me wel heel goed geamuseerd en was het zeker eens de moeite om te zien hoewel volgende keer liefst aan een iets schappelijker prijsje.

Kerstavond hebben we in 'beperkte' kring gevierd. Klaas en ik waren al vrij vroeg weg om inkopen te doen in Metro, een winkel die vergelijkbaar is met onze Makro. 's Middags probeerden we zoveel mogelijk potten en pannen te verzamelen en op twee verschillende appartementen begonnen we dan te koken voor 25 man. Gelukkig hebben we nog wat hulp gekregen van de Koreaantjes. De avond zelf verliep vlekkeloos. Geen klachten over het eten en voor de kados had iedereen op voorhand een naam getrokken waarvoor de persoon in kwestie een kado moest kopen. we speelden spelletjes, we zongen,... Op Sanxia Guangchang ging het er iets minder rustig aan toe. Duizenden Chinezen verzamelden zich op het plein en begonnen met opblaasbare plastieken knuppels op elkaar te kloppen. Nog nooit heb ik zo'n massa Chinezen bij elkaar gezien. Waar dit vreemde gebruik vandaan komt, heeft nog niemand mij weten te vertellen.

Tenslotte wil ik iedereen een vrolijk kerstfeest wensen en alvast een gelukkig en voorspoedig 2009.

December in Chongqing

Dag beste bloglezers,

Zowaar, november is ook reeds gepasseerd en we gaan weer de gezelligste maand van het jaar in: Sinterklaas die veel chocolade brengt, kerstbomen met witte en gekleurde lichtjes thuis en op straat, familiefeestjes, lekker koud weer buiten, veel sneeuw, filmpje kijken binnen met een warme chocomelk in de hand,... Helaas niets van dit alles in Chongqing.

Van Sinterklaas hebben ze hier natuurlijk nog nooit gehoord, kerstbomen heb ik hier voorlopig nog niet gezien (behalve op Philippe zijn kamer), familiefeestje... mja, daar kunnen we vriendenfeestjes van maken, maar dat is natuurlijk niet hetzelfde, lekker koud weer: ja, dat wel, maar sneeuw... regen ja! Dat filmpje kijken is een optie natuurlijk, maar dat zal met thee in de hand zijn, want chocolade is hier veel te duur. Je hoort me niet klagen hoor, er zijn gelukkig genoeg andere dingen te doen in deze Chongqingdecember.

Ia gavariou pa-russki (ik spreek Russisch)

Zondag 23 november was er een Russisch feestje. Net zoals Klaas en ik Belgisch hadden gekookt, waren het nu de Russen (of liever: de Russischsprekenden) die voor het avondeten zorgden, maar ik heb wel een aardig handje geholpen samen met de twee Svens! Het feestje ging door in Dmitry's kamer. Er was zeker zo'n 20 man. We hebben lekker gegeten, wat gedanst en uiteindelijk zat ik nog op een 'deftig' uur in bed. Gelukkig, want de dag erop had ik mijn wekelijkse test die helemaal niet slecht was.

Als een vis in het water

Vrijdagavond hebben Daniel, Philippe, Ken, lange Sven, Klaas, Dmitry, Been, Daniella, Corinna, Alex, Damien (vriend van Alex die hier op bezoek is) en ik onszelf verwend met een bezoek aan de 'Water Cube', een gebouw waarin een welness center is gevestigd en dat wat op de kubus van de Spelen lijkt. Rond 21.30 kwamen we toe. We zijn meteen de jacuzzi ingegaan, er was ook een sauna, een stoombad (daar stonk het wel nogal) en een zwembad. Bijna een hele nacht heb ik samen met Daniel, Ken en Corinna in het water doorgebracht. Om 0.00u konden we aanschuiven voor een buffet net als rond 7u 's ochtends. Om 8u moesten we helaas door, want we moesten nog ons gerief inpakken voor de georganiseerde trip naar Heishan en shilin. Dit nachtje kostte me amper 55 kuai oftewel 5.5 euro. Diegene die een massage of scrub hebben gevraagd moesten daar wel wat voor bijbetalen.

Het Zwarte Woud en de Stenen Berg

De trip naar 黑山 (Heishan), 'de zwarte berg' en 石林 (Shilin), 'stenen woud' is er een die georganiseerd werd vanuit de unief. Beursstudenten, waaronder ikzelf, konden zelfs gratis mee. Mooie 'geste' toch! Zaterdagochtend, amper een uur na ons massageavontuur vertrokken we richting stenen woud. Op de bus ben ik natuurlijk in slaap gevallen en een kleine drie uur later stopten we voor de ingang van het park. Na een eindje wandelen tussen enkele bizarre rotsformaties kwamen we aan bij een huisje waar we met de hele groep ons middageten nuttigden. Vlakbij hadden we een schitterend zicht op enkele heuvels met rijstvelden. Het China van de foto's! Nadien wandelden we verder in het park, beklauterden we enkele rotsen en natuurlijk trokken we veel foto's die ik binnenkort wel eens laat zien. 's Avonds hebben we gegeten in ons hotel. Ijskoud was het daar! We zaten redelijk hoog in de bergen, er was geen verwarming en op de koop toe stonden alle vensters open. Met de twee Svens heb ik nog een avondwandeling gedaan met de zaklamp in de hand. Weer massa's sterren gezien en ik ben erna onmiddellijk in bed gekropen dat gelukkig verwarmd werd door een elektrisch deken. Gisteren zaten we al redelijk vroeg weer op de bus voor onze tocht naar de zwarte berg, een prachtig domein waar je uren in kan rondwandelen. In het begin liep iedereen zo wat op elkaar (in totaal waren er zo'n 50 buitenlanders), maar na een paar uur wandelen liepen we (Corinna, Alex, Damien, Klaas en ik) alleen en genoten we volop van de bergen met de oerwoudachtige begroeing, de riviertjes en de hangbruggen waar we keer op keer op sprongen. Op een bepaald moment besloten Corinna, Klaas en ik om te zwemmen. Zo gezegd, zo gedaan: koud! Ijskoud!, maar 'k heb het toch gedaan, hehe. In de namiddag vertrokken we terug naar Chongqing en gelukkig waren we daar in de vooravond, want er stond nog meer op mijn zondags programma.

Madagascar

Een tijdje geleden vroeg Dasha me namelijk of ik met haar wilde deelnemen aan een wedstrijd. Verschillende teams van verschillende faculteiten van de 重庆大学 (Chongqing Daxue), 'universiteit van Chongqing' moesten de stemmetjes van een film gedurende 10 minuten 'dubben'/ inspreken. Dasha volgt internationaal recht en dus was ik voor even ook student internationaal recht. Wij waren overigens de enige twee buitenlanders. Na enig over en weer getelefoneer besloten werd besloten dat Madagascar een goede keuze was (een animatiefilm) en zodoende heb ik vorige week iedere dag enkele uren besteed aan het bekijken van het fragment, het nazeggen van het fragment en aan repetities met de anderen (6 Chinezen en Dasha) van ons team. Gisteren was het dan zover. In de eerste ronde gaven we alles van onszelf en iedereen was blijkbaar bijzonder enthousiast, want zonder veel moeite gingen we door naar de finaleronde. Ieder team moest nu hetzelfde fragment 'dubben' en dat was er een uit kungfu panda, een film die ik helaas nooit eerder had gezien. Ieder team kreeg het fragment 1x te zien en dan mochten we nog 3 minuten overleggen. Het eerste team deed alles perfect, tot het kleinste geluidje wisten ze perfect mee te zeggen. Dat deed bij ons natuurlijk al snel het vermoeden ontstaan dat ze al op voorhand op de hoogte waren van het bewuste fragment. Wij lieten het niet aan ons hart komen en improviseerden er op los. Een paar keer barstte de zaal in lachen uit, maar uiteindelijk misten we de ereplaatsen. Niet getreurd, want we hebben toch een mooi certificaat gekregen en 200 kuai (20 euro) waar we met de groep eens gaan van eten.

Morgen vertrekken we voor een tripje van een week naar Songpan en Jiuzhaigou voor een trektocht te paard en een bezoek aan een van China's mooiste natuurparken. Meer nieuws daarover en foto's binnenkort op deze blog.

Groeten,

Ruben

Home, sweet home

Voor de geinteresseerden hierbij mijn adres:

Room 6510, International Students Dormitory
Chongqing University
174 Shazhengjie, Shapingba, Chongqing, 400044, China

en in't Chinees (in China zet men de grootste entiteit voorop, dus eerst het land, als laatste het kamernummer zodat de 师傅 weet waar hij de post moet afleveren) :

中国, 400044 重庆, 沙坪坝, 174 沙正街
重庆大学
国际学生公寓, 6510 室

Groeten en tot binnenkort,

Ruben

tijd voor vrienden en de kloven van de Yangzi

Dag beste en trouwe lezers die ik de laatste tijd wat heb verwaarloosd (waarvoor mijn excuses),

laat ons beginnen ongeveer een maand terug... Waauw, wat gaat de tijd toch snel.

nieuwe kamer!

Klaas en ik waren nog aan het bekomen van onze prachtige trip naar Gansu toen we ineens te horen kregen van de 师傅 (shifu), meneer van de dorm, dat we konden veranderen van kamer! Mijn dag kon niet meer stuk, want onze eerste kamer was eigenlijk echt wel te klein voor twee.

Onze nieuwe kamer is een stuk groter, we hebben meer kasten en wat nog beter is: we zitten enkele verdiepingen hoger en aan de andere kant van het gebouw zodat we iedere dag en avond een 'mooi' stukje skyline van Chongqing zien.

Om dat te vieren, beslisten we een feestje te geven, een 'roomwarming party'. Wat decoratie gaan halen in Xinhua Shudian, de boekenwinkel (een grote Chinese vlag en een kaart waarop we met punaises onze trips gaan weergeven). Een andere muur van de kamer is gereserveerd voor onze beste foto's. We kochten nog wat bier en versnaperingen en ons feestje kon beginnen. Veel volk: zo'n 15-20 mensen en we hebben ons heel goed geamuseerd. Ken (Nieuw-Zeelander) heeft nog eens zijn ode aan Chongqing gebracht op gitaar. Een stukje van de 'Chongqing Song' kan je vinden op youtube (commentaartjes op de youtubefilmpjes zijn altijd welkom).

zingen

Een groot deel van oktober werd eigenlijk in beslag genomen door zingende mensen. Begin oktober was er een zangwedstrijd in het halfronde theater in openlucht van onze unief ter ere van de 30ste verjaardag van 'het openen van China', het moment waarop China besliste meer met het buitenland samen te werken. Interessant om eens te zien tot ze ineens ook beelden van Mao Zedong begonnen te tonen. Patriottistisch, nationalistisch, communistisch. Ik ben het afgestapt, want ik kan die mens niet uitstaan.

Een week later was er opnieuw een zangwedstrijd en deze keer waren wij, als deel van het waiguorenteam, ook deelnemers (外国人 (waiguoren), 'buitenlanders'). Een hele week hebben we iedere dag de laatste twee lesuren zitten oefenen met de buitenlanders en iedere keer werden we er zelfs voor betaald om nationalistische woorden uit te kramen. Het optreden was wel een unieke gebeurtenis: het zingen zelf was niet zo schitterend, maar het applaus van honderden Chinezen was overdonderend en ze zetten zelfs de wave in. Kippenvelmoment.

(foto 1 van links naar rechts: lange Sven, Alex, Lola, Phillipe, ik, Bin, een Koreaanse waarvan ik de naam niet meer weet en dan Dasha)

Meer gezang in oktober, want we zijn ook een aantal keer naar een karaokebar geweest waar we uren aan een stuk hebben gezongen. In China hebben ze een ander idee over karaoke. Hier heb je allemaal kamertjes, kleine en grotere, die je kan afhuren met een aantal vrienden of collega's. Je zingt dus voor allemaal mensen die je kent in plaats van voor een hele groep cafegangers zoals in België.

Balletjes in tomatensaus

Na een dikke maand Chinees eten, beslisten Klaas en ik eens Belgisch te koken en wat is natuurlijk lekkerder dan balletjes in tomatensaus? Veel, maar we moesten een beslissing nemen en dus werd het dit. We hadden eerst Dasha en de twee Koreaantjes (Bin en Lola hadden ons even ervoor uitgenodigd om Koreaans te eten bij hen) uitgenodigd. Ook de twee Chinese meisjes van de yuanyuanyuanbar stonden op onze gastenlijst omdat we ze al een tijdje niet meer hadden gezien. Helaas belden ze af omdat ze zich van dag hadden vergist, maar geen probleem, want ineens zaten we met 10 mensen op de kamer die allemaal eens wilden proeven: Sven, Philippe (Canadees), Alex (de Parijzenaar), Corinna (Zwitserland),... Gezellig samenzijn.

's Avonds keken we dan nog naar een film op Alex zijn kamer die sindsdien 'Cinema Alex' is omdat we een paar keer per week daar naar een film kijken met een bende.

Halloween

Begin september gaf Dasha het idee, Klaas en ik hebben het helpen uitwerken en vrijdagavond 31 oktober was het dan zover. De dag ervoor was ik nog wat attributen gaan halen in de underground city om mijn verkleedpartijtje als punker wat meer karakter te geven. Klaas besliste als Woverine (uit X-men) naar beneden te gaan. Toen we in de gemeenschappelijk kamer aankwamen werd ik bijna omver gelopen door twee Fuwa, de mascottes van de Olympische Spelen, in dit geval Alex en Sven. Verder Dracula gezien (Corinna), een heks (Masha), een supergrote Donald Duck (Daniel), een cowboy (Philippe),... Een kleurrijke bedoening en heel gezellig. Na de verkiezing van beste mannelijk (Donald Duck Daniel) en vrouwelijk (Oosterse furie Rose uit Korea) kostuum, zetten we koers richting Sanxia Guangchang waar een deel van ons naar de karaoke ging (waaronder Klaas en ik) en een ander deel naar Seven Club. We hebben weer tot een stuk in de nacht zitten zingen en kropen na een geslaagde avond tevreden in ons bed.

Cruise op de Yangzi

Vorige week zaterdag is Jan, een medestudent uit België die in zijn masterjaar zit, aangekomen in Chongqing en nadat we hem enkele plaatsen in Chongqing hadden laten zien, beslisten we dat het nog eens tijd was voor een uitstapje. Verschillende opties waren Emeishan, Leshan, de cruise op de Yangzi. Klaas en ik hadden enkele weken geleden eigenlijk beslist dat we na de landschappen in Wulong en Gansu de drie kloven niet meer zouden doen, maar uiteindelijk beslisten we het er toch op te wagen en trokken we naar Chaotianmen om onze tickets te boeken. Dasha wilde ons opnieuw vergezellen en ook Masha (Russisch) wilde mee omdat ze spijt had dat ze er vorige keer niet bij was. Woensdagnamiddag gingen we met de bus van Chaotianmen naar Wanzhou waar we overstapten op onze boot, een deftig scheepje, niet overdreven luxueus, maar dat hoeft ook niet. Wij met ons vijven deelden de kamer met een oudere Chinees. Om middernacht stopten we een eerste keer om een bezoek te brengen aan een tempel op de oever. De regen tijdens ons bezoek namen we erbij. De volgende dag, donderdag, vaarden we door de kloven. We stopten opnieuw omdat we moesten overstappen op een kleine boot die onder een brug kon varen waar tot voor de bouw van 'de dam' ook grote schepen konden varen. De kloven zelf, een minitrip op een kleinere boot van zo'n 5 uur, was echt prachtig. Helaas was het blijven regenen en na een tijdje buiten op het dek, werd het toch net iets te koud. 's Avonds stopten we opnieuw voor een bezoek aan een andere tempel. Tot een stuk in de nacht hebben we nog spelletjes gespeeld en de volgende dag moesten we vrij vroeg op voor een nieuwe minitrip naar 'de dam'. Deze dam, 三峡大坝 (sanxia daba), 'grote dam van de drie kloven', is de grootste stuwdam ter wereld. Als je er zo op staat te kijken, kan je je moeilijk voorstellen dat dit 'stukje' beton voor zoveel controverse heeft gezorgd... Duizenden mensen zijn moeten verhuizen en het waterpeil is met 175 meter gestegen. Toch is het behoorlijk indrukwekkend als je die massa's water door de dam ziet komen. Vrijdagavond na onze 'drieklovendamtrip', namen we dan dezelfde boot terug naar Wanzhou. 's Nachts hebben we nog met onze donsdekens op het achterschip naar de sterren liggen/zitten kijken. Zalig moment, net als in Dunhuang en ook nu zagen we enkele vallende sterren. Zaterdagavond zijn we dan aangekomen in Chaotianmen na een busrit van opnieuw 4 uur. De avond hebben we nog afgesloten met een karaoke omdat er een Koreaantje jarig was.

Jan zit intussen terug in België en wij gaan weer naar de lessen. Omdat er weinig mensen in de intermediate klas zitten en de twee andere inactief in de les zitten vormt dat een goede gelegenheid om veel Chinees te brabbelen, veel fouten te maken en dus veel bij te leren! De nieuwe woordjes vliegen erdoor.

Tot de volgende!

4700 km doorheen noordwest China

'Noordwest China'


Intro:



Vorige week zondagnamiddag zijn we samen met Sven (Leuven) en Dasha (Rusland) vertrokken richting Lanzhou. De andere Sven en de tweede Russische hebben in laatste instantie afgezegd. Omdat we vergeten informeren waren naar hardsleepers, zaten we gedurende 24 uur nogal dicht opeen. Afwisselend probeerden we wat te slapen zodat de bagage niet onbewaakt achter zou blijven. Overdag speelden we wat woordspelletjes.

H1: De stad met twee gezichten (Lanzhou)

Maandagnamiddag kwamen we aan in Lanzhou. Op het eerste zicht een niet zo inspirerende grijze stad. Nadat we onze bagage in een mooi hotel achterlieten en een kamer boekten voor amper 4 euro per nacht, reden we met een taxi naar een park met pagode niet zo ver van het centrum. Eens op de heuvel met de toren, moest ik mijn mening al snel herzien. Het uitzicht was echt mooi. Lanzhou ligt in een dal met heuvels errond. De stad wordt in twee gedeeld door de Huanghe (Gele rivier), na de Yangzi de belangrijkste rivier van China. Toen de zon begon te zakken, kleurde alles oranjerood. Ons avondmaal nuttigden we in een restaurant dat pas de deuren had geopend. Klaas bestelde dalongxia (kreeft). Men kwam ons het spartelende beestje tonen voor het in de pot ging. Klein detail was dat men hem de prijs was vergeten te vertellen. Het beestje is dus nogal prijzig uitgevallen.
Op onze tweede dag in Lanzhou hebben Klaas en ik onze weddenschap met Dasha voltooid (zie foto's) en in de namiddag zijn we nog een tempeltje gaan bezoeken op een berg aan de andere kant van de stad. 's Avonds vervolgden we onze reis met de trein naar Jiayuguan in de hoop daar eindelijk Pieter (medestudent van Gent) en zijn twee ge(a)zellen (een Belgische die samen met de Svennen in Leuven studeert en een Italiaanse) in te halen. De hardsleepers waren heel comfortabele bedden, maar er was niet zo heel veel plaats omdat we bovenaan sliepen.





H2: The Fellowship of the Wall (Jiayuguan)

Vrij vroeg kwamen we aan in Jiayuguan, de stad die bekend staat om het fort dat het einde van de Chinese Muur weergeeft (ook wel eens de staart (wei) van de Muur genoemd). Pieter was intussen alweer doorgereisd naar Dunhuang, maar van hem hoorden we dat ze een fiets hadden gehuurd om de stad te verkennen en dus gingen wij met z'n vieren op zoek naar plaatsen waar ze die tweewielers verhuurden. Makkelijker gezegd dan gedaan, want overal waar we ernaar vroegen, vertelden ze ons doodleuk dat dit niet bestond in de stad terwijl wij wisten dat het mogelijk was! Ten einde raad sprongen we na een dik half uur een taxi in die ons enkele bezienswaardigheden zou laten zien omdat we onze dag toch goed wilden spenderen. We zaten er nog maar net in toen we een plaats voorbij reden waar allemaal fietsjes mooi stonden uitgestald en met de smoes dat Dasha plots onwel was, sprongen we redelijk impulsief uit de taxi. Fietsen huren was inderdaad mogelijk voor 3 euro per dag, maar wij mannen zaten nog met een klein probleempje: Dasha die niet kan fietsen. Ze was echter zo gemotiveerd dat we ze elk om beurt op sleeptouw namen en aanspoorden om toch maar niet te sturen met haar kont, maar met het stuur. Na een tijdje was ze er toch goed mee weg en konden we behoorlijk 'vlot' naar het fort. We schrokken nogal van de prijs (10 euro, 5 met studentenkaart, maar die hebben we nog steeds niet in ons bezit) en dus besloten we een andere baan te zoeken die ons tot in de buurt van het bouwwerk zou brengen. Gelukkig dat we niet zijn binnengegaan, want iets verderop lieten we onze fietsen achter, klommen we over enkele heuvels en hadden we een schitterend zicht op het fort en de besneeuwde bergen daarachter. We picknickten op die mooie plaats en nadien fietsten we verder tot we langs een oud stuk Chinese Muur reden waar geen enkele andere levende ziel te zien was. Wat verderop was er een hersteld stuk muur dat we nog even hebben bezocht. Tegen zonsondergang reden we terug naar het fort, maar van de zon hebben we helaas niet zoveel meer gezien omdat er vanover de bergen wolken kwamen opzetten. Klaas heeft er nog een vlucht gemaakt met een deltavliegtuigje. Terug in het stadscentrum boekten we 1 kamer in een hotel vlakbij het station, want onze trein naar Dunhuang vertrok om 3.30 's nachts.

H3: To the top (Dunhuang)

Vroeg uit de veren, maar 't kan ons niet deren, want we reizen om te leren... Dunhuang, bekend om zijn boeddhistische grotten en een stad op de alom gekende zijderoute, was in mijn ogen een eerder kleine stad, maar best gezellig. 'Slechts' vijf uur rijden van Jiayuguan. Toen we in het centrum op zoek waren naar een hotel, belde Pieter om te zeggen dat ze even buiten de stad logeerden in een gezellig hostel aan de rand van de duinen en dus zetten we meteen koers daarheen. Een heel mooie plek. We konden er overnachten in een soort houten 'tuinhuisjes' die je kan delen met 4 personen (slechts 12 euro). Eindelijk ontmoetten we Pieter, Eva (de Belgische) en Michi (de Italiaanse). Toffe mensen. Samen beklommen wilden we 1 van de enorme duinen beklimmen. Geen sinecure, want de duinen zijn een toeristische bezienswaardigheid en je komt er niet zomaar in door een hek dat rondomrond indringers buitenhoudt. Wie zouden wij zijn mochten we niet proberen erover te klimmen. Zo gezegd, zo gedaan. De weg naar de top was niet simpel. In het zachte zand gingen we telkens twee stappen vooruit en eentje terug naar beneden. Toen we bijna boven waren hoorden we ineens iemand roepen. Het bleek 1 van de wachters te zijn. Even een dilemma: de duin aan de andere kant afrennen, blijven zitten, naar de man toelopen en ons van de domme houden? Uiteindelijk kozen we voor het laatste, maar we lieten de man eerst een eindje hoger klimmen (stout:p) Michi stapte op hem af en begon heel onschuldig in het Engels (we hadden even ervoor beslist dat niemand van ons Chinees kent): 'we wilden gewoon wat wandelen, wij zijn geen slechte mensen. Waarom kan het niet?' Eva en ik konden onze lach ver niet inhouden. Die man was totaal pompaf, maar leek wel begrip te hebben en dus daalden we af en klommen we weer over het hek, vastbesloten om het wat verder opnieuw te proberen. we vonden een andere duin zonder hek en dus gingen we naar boven, maar we stonden algauw weer beneden omdat het te hard waaide en we door het opstuivend zand bijna niets meer konden zien. De volgende dag beklommen we opnieuw de duin en brachten we uren op de top door tot zonsondergang: springfoto's maken en acrobatische toeren uithalen...
's Avonds, na wat drankspelletjes beslisten we (iedereen behalve Sven die wat vroeger was gaan slapen) om opnieuw de duin op te gaan om te genieten van de sterrenhemel. We haalden allemaal de top en daar bleven we even liggen op het koude zand. Nog nooit heb ik zoveel (ook vallende) sterren gezien. De dag erop moesten we afscheid nemen van Pieter, Eva en Michi die terug naar Wuhan gingen. Klaas, Sven, Dasha en ik gingen met de nachttrein naar Lanzhou vanwaar Klaas en ik de trein namen naar Xining, provinciehoofdstad van Qinghai-provincie. Sven en Dasha beslisten al terug te keren naar Chongqing.






H4: Hoog, hoger, hoogst (Xining)


Xining, op slechts een drietal uur van Lanzhou, was echt de naam provinciestad niet waardig naar mijn mening. Behoorlijk klein, veel armtierige gebouwen, maar een tof hotel naast een zijrivier van de Gele Rivier (4 euro). Tof aan de stad waren de vele minderheden die er rondliepen: veel moslims, Tibetanen en boeddistische monniken. Via een Chinees die ons het hotel had aangeraden konden we de volgende dag mee op een trip per bus naar het Qinghaimeer (eerst voor 15 euro, na wat onderhandelen slechts de helft!), een van de bekendste bezienswaardigheden van de provincie Qinghai. Onderweg naar het meer stopten we bij een Tibetaanse tempel, een plaats waar je allerlei plaatselijke producten als yakvlees kon proeven, een soort juwelierszaak en nog enkele Tibetaanse bezienswaardigheden. Het meer zelf, dat trouwens 3000 meter hoog ligt (behoorlijk koud dus!), schijnt even groot te zijn als Zwitserland en lijkt eigenlijk gewoon op een zee. Iets vroeger dan verwacht waren we terug bij het hotel, want het begon te regenen en dus reden we gewoon terug naar Xining. Woensdagmiddag zijn we dan terug vertrokken met de trein naar Chongqing.

Epiloog:

terug in Chongqing, home, sweet home na een dikke 4700 km. Slechts 100 euro hebben we aan de treinbiljetten besteed. Terug naar de lessen. De leraressen waren bijzonder geïnteresseerd in onze avonturen en maakten er totaal geen probleem van dat we bijna een week te laat waren. Tof! Het weer is intussen draaglijker geworden: het is nu zo'n 20 graden en af en toe regent het. Voor de komende dagen geven ze echter opnieuw 25 graden.

Het volgende dat op het programma staat, is een Halloweenfeestje op 31 oktober, een idee van Dasha dat Klaas en ik mee hebben helpen uitwerken.

The End

(nieuwe filmpjes op youtube!)